O czym możecie dziś przeczytać? 

Wstęp

Na koniec

Fabuła 

Przy analizie tego filmu przypomniałam sobie pewien artykuł, którego tematyką była sprawiedliwość według Chin. Mówiła ona, że tam nie ma takiej Europejskiej teorii "Winny jest tylko jeden i jeden ponosi karę (głównie chodziło o sprawy w sądach)".Tak i w tym filmie uważam, że ta mentalność chińska była w dużej mierze widoczna. Podczas seansu ciągle zmieniałam strony winne. Matka tylko kochała syna i za tę miłość chciała w zamian takiej wierności, oddania. W związku z sytuacją z jej mężem bała się, że straci kolejnego członka rodziny. Stawała się zazdrosna, bo ten sam człowiek odbierał kobiecie cząstkę domu, tylko takiego rodzinnego. A kochanek nie mógł wytrzymać utraty swojej miłości. Zachowywał się obojętnie praktycznie do wszystkich wokół. Bywał agresywny wobec pracowników. Tak jak matka, on też miał ku temu swój osobisty powód. Syn mnie w pewnym momencie zaczął dręczyć, ale chyba rozumiem jego postępowanie. Ja też ciągle mam takie swoje widzimisię, buntuję się i dni, w których wolę pobyć z daleka od domu. W recenzji, która pewnie wyjdzie mi znacznie dłuższa, niż pierwotnie miałam w planach, chciałam nawiązać do samej kolorystyki panującej w scenografii. Do tej pory, kiedy myślę o tym filmie, moim pierwszym obrazem jest ciemność, przez którą przebijają się odcień niebieski i fioletowy. Miałam jeszcze wiele rzeczy do powiedzenia, ale nie chcę tutaj strasznie się rozpisywać, bo wyglądałoby, że jestem wygadana jak osioł z animacji "Shrek". A skończyć kiedyś trzeba.☺ W tym przypadku przechodzę do podsumowania. Ta ekranizacja ma na celu bardziej nami wstrząsnąć emocjonalnie, mniej uwagi poświęca na samą fabułę. Po obejrzeniu ciągle czuję niedosyt, film jest dobry i tyle. Żadnej większej satysfakcji, zachwytu i gdyby nie ta recenzja nie analizowałabym tak dogłębnie przekazu w tym filmie, doszukując się kolejnych wartości.

• Czy dla Ciebie kino azjatyckie jest zbyt przesadne, sztuczne czy jednak jesteś jej fanem?
• Jakie filmy ostatnio trafiły przed Twoje oczy? 

Fabuła

 Absolutnie subiektywne powody, dla których warto zobaczyć "My i oni": 

1. Cudowne kadry oddające szczególność pokazanej historii.  
2. Naturalnie przedstawieni bohaterowie. Przeurocza Dongyu Zhou. Należą się oklaski dla aktorów. 
3. Emocjonalna relacja między dwiema młodymi osobami. Nie jest ani płytka, ani wyjałowiona. Raczej taka, która zostaje w głowie na długo i którą czuje się nawet po tygodniu od obejrzenia.
4. Język mandaryński i wszystko powinno być jasne!!
5. Łatwo dostępny: jest na Netflixie. 
6. Muzyka, która przyśpiesza bicie serca. 
7. Chińskie kino to zdecydowanie nie tylko sztuki walki. 
8. Jeśli masz ochotę popłakać, to proszę bardzo!
9. Mimo że, fabuła nie jest zawiła, to wciąga. 

Koniec

O co chodzi? 

Mniej uczuciowe rzeczy

Reżyserką jest Pani o niezwykle ciężkim nazwisku: Anucha Boonyawatana, która również odpowiada za scenariusz razem z Waasuthep Ketpetch. Piękne są te tajskie nazwiska. Zresztą, sam język tajski jest naprawdę wyjątkowy i zauroczył mnie w sobie podobnie jak sama historia. 

Trwa 94 minut, a swoją premierę miał niedawno, bo 2 lata temu. Zebrał też trochę nagród, m.in. za najbardziej oryginalną produkcję podczas 15-nastej edycji festiwalu filmów we Włoszech. Wydawałoby się, że taka drobnostka, ale jednak - wyróżnienie to wyróżnienie i subiektywnie patrząc, zasłużone w 200%. 

A miłości nie było końca 

Czy pojawia się w tym filmie coś, czego się nie spodziewamy? Myślę, że może jeden moment - ten kluczowy, praktycznie ostatni nie będzie dla każdego oczywisty, ale poza tym, wydaje mi się, że nie dostajemy na tacy niczego, co odwróciłoby akcję o 180 stopni. Co nie ujmuje filmowi. Tu nie chodzi o to, że mamy wytrzeszczać oczy, bo tego, a tamtego się nie spodziewaliśmy ani absolutnie nie są to chwile, podczas których śmialibyśmy się. Nie, nie, nie. Tu chodzi przede wszystkim o refleksję. O te monotonię, o niepokojący spokój, bo z jednej strony zaczyna się wszystko układać, ale jednak coś jest nie tak i zdajesz sobie sprawę, że w pewnym momencie to wszystko runie i panicznie boisz się tego momentu. W moim przypadku - ciężko to było przetrwać. 

Dlatego, odpowiadając na pytanie, co mi dał ten film, mogę stwierdzić, że pewnego rodzaju katharsis (ostatnio nadużywane przeze mnie słowo, ale tutaj to ma sens). Czułam się dobrze z tym, że w końcu mogę się wypłakać i to w dodatku nad czymś tak wyjątkowym. 

Tak szczerze pisząc, to nie wiem, czy moja fascynacja "Malila - The Farewell Flowers" jest tak hiperbolizowana ze względu na to przez jaki ciężki czas wtedy przechodziłam czy nie, ale mimo wszystko, patrzę na ten tytuł jak na coś naprawdę doskonałego i uderzającego. 

Jeśli miałabym szukać na siłę wady, to napisałabym jedną. Troszkę zaczęło mi się nudzić w drugiej części filmu po tej bombie emocjonalnej, ale uważam to za drobnostkę, patrząc na całość. Taką prawie niewidoczną.

Dotarliśmy do końca

Co mogę dodać po takiej fali komplementów? Obejrzałam go pierwszy raz plus minus miesiąc temu i od tego czasu wracałam do pewnych fragmentów parę razy. Często tak mam. W szczególności w sytuacjach, kiedy moje samopoczucie nie jest najlepsze. Wtedy wielkim ukojeniem są filmy, poruszające mnie. Nie tylko, żeby popatrzeć na tę intensywną zieleń, ale też ze względu na potrzebę wrażliwości. Wspomnę też, że zawiera kilka drastyczniejszych scen.
Niektórzy mogą go nazwać surowym, a jednak dla mnie otulony słonecznym ciepłem i także tym, między bohaterami. 

Kolejną produkcję polecam Ci z całego mojego serduszka, dotkniętego przez Malilę. Przy okazji wprowadzę też odrobinę Tajlandii, która intensywnie chodzi mi po głowie od paru miesięcy.
Wszystkiego dobrego dla Ciebie na kolejne dni, a ja biorę się za bloga i basta!
Tajlandia: 

Thaimaa (prawda, że cudowne?)
(Tài guó) 泰国

Dalej gadam o kinie

Zawieście czerwone latarnie

 Jest 1920 rok. Akcja dzieje się w północnych Chinach. Młoda Song Lian po śmierci ojca wie, że nie ma szans, aby udać się na studia, dlatego zostaje zmuszona wyjść za bogatego, starszego mężczyznę. Jej przyszły mąż Chen - ma już trzy inne żony, które mieszkają w jednym zamku i konkurują ze sobą o względy małżonka. Wiedzą, że dzięki jego sympatii są silniejsze niż reszta.
Kolejna produkcja z lat 90. Film pełen czerwieni i przesiąknięty smutkiem, a do tego wszystkiego znajdziemy tam elementy opery. Niejednobarwne postacie, wiele zwrotów akcji i niezwykła scenografia szczególnie w ostatnich scenach, które sprawiają, że człowiek oniemieje na ich widok. Straszne życie kobiet uzależnionych od jednego mężczyzny. Cierpienie, które poruszy każdego z oglądających. Bo jak można obojętnie wpatrywać się w człowieka siedzącego w "więzieniu", kiedy wcale nie zrobił niczego złego?
Wszystko utrzymane w kolorach czerwieni, co wydawałoby się błahostką, a jednak ta głęboka czerwień dodaje klimatu. Klimatu do przerażających, frustrujących scen. Nie ma w tym filmie miejsca na ludzką godność.
Polecam również soundtrack. Mnie zachwyca za każdym razem. Otula mocnym, pięknym głosem i motywuje do robienia wyjątkowych rzeczy.

Wszyscy albo nikt 

Produkcja, która uczy pokory, a przynajmniej mi poszerzyła horyzonty myślowe, a na kredę do tablicy patrzę w nieco inny sposób. Kiedy nauczyciel wyrzuca niewielki fragment kredy do kosza, od razu przypominam sobie ten film. Idealny na sobotni albo niedzielny, leniwy wieczór. Nie trzeba nad nim dużo myśleć, a wywołuje wiele uśmiechu na twarzy, a sama nawet płakałam na koniec. Dobra rzecz na rozluźnienie, nieważne, w jakim humorze się jest.

Happy Together

A to już nie jest film dla wszystkich. Raczej dla osób, które wolą nieco bardziej psychologiczne rzeczy. Dużo symboliki. Przygnębiający obraz rzeczywistości, gdzie barwy wszystkiemu nadaje drugi, ważny dla nas człowiek. I właśnie kolory: na nie warto zwrócić uwagę w tym filmie. Na samym początku dostajemy czarno-biały ekran, później zaczyna nabierać barw, żywych, pięknych barw, a z jakiego powodu, to zachęcam do przekonania się! I niech Cię nie zniechęcą pierwsze sceny. Produkcja wyjątkowa na swój oryginalny sposób.
"Happy Together" opowiada o relacji między dwoma mężczyznami. Akcja dzieje się w Ameryce Południowej, gdzie Lai Yiu-fai rozpoczyna pracę w barze. Nie posiada ekskluzywnego mieszkania, nie inwestuje w swoją przyszłość w Argentynie; zbiera pieniądze na to, aby wrócić do Chin. Jednak jego były partner Ho Po-Wing krzyżuje jego plany.
Ciężki, surowy film. Z genialnymi aktorami (znowuż Leslie Cheung!) i z przygnębiającą atmosferą, która zostawia w pamięci ślad po sobie.

Żyć!

Ciężko mi napisać o tym, o czym był ten film. Działo się w nim wiele rzeczy, wiele istotnych kwestii, które poruszały moje pożarte szkołą serduszko. Jednak z czystym sumieniem mogę napisać, że jest to jeden z przedstawicieli porządnego, chińskiego kina.
Mamy ukazaną rodzinę. Bogatą rodzinę, która jednak przez jednego z jej członków traci cały dobytek. Znowu pojawia się tutaj motyw rewolucji kulturalnej, hazardu i walki, aby wyjść cało, aby przetrwać. Do tego dochodzi rola matki i ojca i ich poczynania, gdy okazuje się, że jedno z dzieci tej pary cierpi i nie jest do końca sprawne. Film uczy szacunku do pieniędzy i ludzi, którzy szczerze się o nas martwią.
Genialna Li Gong, która, jak w przypadku "Zawieście czerwone latarnie" czy "Żegnaj moja konkubino" hipnotyzowała, oddała się tej roli w sposób niezwykle emocjonalny i piękny. Dlatego mogę przyznać, że jestem zakochana w jej talencie. Oglądanie sztuki, jaką daje nam Li Gong na ekranie to sama przyjemność.
Sam film jest na bardzo dobrym poziomie, akcja dzieje się na przestrzeni wielu lat, przez co dla mnie związanie się z bohaterami było jeszcze łatwiejsze - poznałam większość ich ciężkiego życia, przez które szli imponująco odważnie.

Koniec końców